نگرش بد بينانه!

کودک پاره ای از بهشت است به سفيدی سنگ حجرالاسود و به پاکی باران......دستهای ناپاک سياهش می کند و آلودگی خاک باران دلنشينش را به گل و لای می آلايد........
نوجوان آينه آرزوهای بر باد رفته و ناکاميهای والدين است که می خواهند گذشته بد منظر خويش را با بزک و آرايش اخلاق و صفات و ظاهر فرزند خود زيبا جلوه دهند و کودک چون طوطی دست آموز پيرو ايشان است.
جوان عصيان حال نيرنگين به واقعيتهای گذشته والدین است......با رنگی از اجتماع و شعارهای نو......پس بين هست و بايد اوليا و حال و گذشته شان جدالی تلخ در خواهد گرفت......این تصویرشان به واقعيت نزديک تر است اما در آینه ای مات وکدر که می گویند کاش می شد آ ن را شکست.
<i>ميانسالی افتادن شور است با لعابی از شعور.......شعاری از تغيير است بی پشتوانه ای از نور و......کودکی بهشتی که دردل فرياد ميزند مرا ببينيد و سياهم نکنيد.....بهشت جايگاه من بود مرا آورديد تا به کجا بفرستيد؟پدر و مادر چنگال بدست تا با او چه سازند که روزگار کفتار صفت بهتر هضمش کند
پيری تجسم مرگ است ولی باور کردنی نيست.نهيب گذشت عمر است ولی شنيدنی نيست ولی بايد پذيرفتش و آرزو نميتواندترابه خاک بچسباند.پس کوس رفتن رابايدشنفت ،نوای کاروان رابايد شنيد و رفت........
علی

/ 22 نظر / 3 بازدید
نمایش نظرات قبلی
کاظم

ببين داش ! ما پير و کودک حاليمون نيست ! دست بر و بچ رو می گيری ميای آشپزخونه غذا پختم سرد ميشه. ببين من اعصاب ندارما !‌ ميزنم همينجا شل و پلت ميکنما ! حاليت شد ؟ سريع پاشين بياين ... فعلا خووودافسسس ...

يك مرد تنها

من برگشتم هر چند خيلي دير.....حتما به من سر بزن با يك بلاگ جديد آمدم...

naser

سلام.. آسمان هرگز عبور پرندگان را فراموش نمي كند و پرنده ها هرگز آبي ترين جاده هاي آسمان را از ياد نمي برند ، چرا كه فقط تخيل جاده هاي آسمان و بركه هاي دوردست است كه هر سال آنها را در كوچي زيبا به زندگي دوباره مي رساند .......... خدا را شاكرم كه باز توفيق داد كه به شما دوست عزيز سر بزنم.انتظار دارم شما نيز به رسم دوستي كلبه حقيرم را مزين قدوم پاكتان كنيد......منتظرم

جعفر

سلام.اين مطالب عين واقعيته.اصلا هم بدبينانه نيست .فقط حس شاعرانه نداره!

رهــا

سلام .. با خيليها كه نوشتن موافقم .. تلخ بود و هست اما نه دو راز واقعيت و بدبينانه ...البته متاسفانه . هميشسه يار يارتون

پرهام

به همين خاطر است که انسانهايی که هدف بزرگی دارند در زندگيشان و پشتوانه ی همت و عقل را، آنقدر در دلم می ستايم که گاهی احساس می کنم فقط ستایش نیست بلکه عشق است. عشق به زیبایی و کمال....آنچه من از این آدمها می فهمم این است که چه کمیابند. آه چه غمی بزرگتر از این. و اندوه بزرگتر اینکه حتی عده ی آنهایی که حداقل دغدغه این چیزها را دارند هم کمیاب است، و این یعنی تهی مغزی و کوچکی...همین

pgh

سلام من آپديت کردم.