بیماری های فعلی

واقع بینی از ضروریات زندگی ماست.

ماعادت داریم همراه با تکنولوژی پیشرفت کنیم ولی روابط اجتماعی و خانوادگی خود را پیشرفت ندهیم.

خوب این که اشکالی ندارد؛کار دل و خواسته شخصی است. وقتی مشکل پیدا می شود که از دیگران هم انتظار داشته باشیم، همانگونه که ما رفتار می کنیم آنها هم رفتار کنند.
این هم قابل تحمل است اما غیرقابل تحمل این است که انتظارات یک طرفه داشته باشیم!
مثلاً دوست داشته باشیم روبروی پدر، پای خود را دراز کنیم و بخوابیم اما فرزندمان رعایت ادب را حتماً در برابر ما داشته باشد.

دوستی داشتم تعریف می کرد در گذشته های دور مردی در تهران فوت شده بود و دختر بزرگ زرنگی داشت.
موقع تشییع جنازه و احترام به میهمانان و شنیدن تسلیت جلوی صف بود ولی موقع تدارکات خواهر کوچکترش را می فرستاد و مدعی بود این از الزامات احترام به خواهربزرگتر است؛شدیداً هم پرحرف و چرند گو و زودرنج بود و حالا اگر خواهر کوچیکه به خود شیفتگیش اعتراضی می کرد شدیداً حالش دگرگون می شد.
مثلاً خواهرش را تو خطاب می کرد و انواع روشهای مختلف برای تخریب شخصیت او به کار می برد اما کسی حق نداشت به خود او بگوید بالای چشمت ابروست!

یک روز آبجی کوچکتره صبرش تمام شد و با زبان دیگری با ایشان سخن گفت و ایشان به هم ریخت اما خود کرده را تدبیر نیست... .

حالا شما می توانید جای دو تا خواهر را با دو برادر یا یک خواهر و برادر یا والدین و فرزند و...عوض کنید.

مادر مرحوم ما می گفت "عزتنا حرمتنا" و منظورش این بود که احترام و عزت متقابل است نه یکطرفه و من منشأ عبارت ناقص فوق را نمی دانم چیست؟

یاد داستان تقسیم ارث افتادم که گفته بود:

اسب چموش لگدزن بابا برای من /این گربه معو معو کن بابا از آن تو

دوستان بیایید از سوزن برای خودمان استفاده کنیم تا جوالدوز را به دیگران بزنیم!

راستی تحملش را دارید؟

حالا کی میدونه جوالدوز چیه؟

/ 0 نظر / 26 بازدید